باده مىنوشم و از آتش دل مىجوشم . . . ديوان خواجو كرمانى ، به اهتمام احمد سهيلى خوانسارى ، انتشاراتى پاژنگ 1369 چاپ دوم ، ص 51 . مولوى [ مولانا جلال الدين ] : « پدرت ز جنت آمد ز بلاى گندمى دو » . . . هريسه خوار چونى . نقل از « آينهء حافظ و حافظ آينه » ، تاج‌دينى ، - ص 91 ( . . . « اوحدى مراغه‌اى . . . ورنه صد شهر چنين را به جوى بفروشم . همين كتاب ، ص 129 ) حافظ متعلق به دكتر ركن‌الدين همايون‌فرخ نسخهء 805 هجرى : « ناخلف باشم اگر من به جوى نفروشم . » حافظ ق غ : من چرا ملك جهان را ، به جوى نفروشم . راوق : صاف و پالوده ، ظرفى كه در آن شراب را صاف كنند ، كاسهء شراب‌خوارى . ( پالوده در اينجا يعنى صاف و پاك و پاكيزه شده از آلودگى . ) : - الف - ( مطلع غزل ) : « گرچه از آتش . . . » نسخهء خطى 805 هجرى قمرى ، و . . . : - ب - ( همين بيت اول ) : « من كه از آتش » نسخهء قزوينى .